Ingen er fri før alle er fri

I dag har eg omlag 100 000 tankar og idéar og opplysingar eg vil dela til alle. Om feminisme, likestilling og alle kampane som har blitt kjempa og som endå gjenstår. Men sidan eg syns likestilling er eit kvardagsprosjekt, skal eg spara desse til seinare. I dag er det nok av gode artiklar, blogginnlegg og kronikkar som er verd tida di.

Eg vil likevel dela dette:

1Web-Background-Image-IMG_4944

Det slår meg kor uendeleg heldig eg er, og kor mykje feministane før meg har gjort for at mitt liv er så bra som det er. Tenk å ikkje kunne få stemme, ha eigen eigedom, ikkje telle som myndig, berre bli vifta bort som hysterisk og dum, å ikkje få jobbe, å bli valdteken med “rette” fordi det var ektemannen din som gjorde det, å ikkje få gå på skule eller ha like stor rett til å læra som gutar.

Tenk at eg kan skrive dette og kva eg vil, utan å vera redd for livstruande konsekvensar. At eg kan elska den eg vil, utan å vera redd for konsekvensane frå familie og samfunnet rundt meg. For at eg kan anmelde kjønnsdiskriminering i arbeidslivet. For fridomen som har blitt kjempa fram for meg.

quote-human-rights-are-women-s-rights-and-women-s-rights-are-human-rights-let-us-not-forget-hillary-clinton-84-22-59

I dag tenker eg på alle i Noreg og verda som ikkje har desse fridomane, og på alle som kjempar for at desse skal bli universelle rettar som er oppfylde. Eg tenker på alle som reiser seg, og ikkje let seg halda nede. Alle dei sterke damene og mennene som skal kjempa vidare for rettigheitar og fridomar. For menneskerettar for alle.

1-ELIZABETH-WARREN-facebook

Så i dag er oppfordinga mi: Stå opp for det du syns er viktig, og la stemma di bli høyrd. For dei som har kjempa for deg, for deg sjølv og for dei som ikkje har høve til det sjølv. Ingen er fri før alle er fri!

enhanced-11646-1400963807-14

Ei historie om krafta i mennesket

Aschehoug.jpg

På fredag fekk me heimeoppgåve i litteraturfaget eg tek, om å analysera og tolka ei novelle av Liv Køltzow. Liv Køltzow? tenkte eg, og googla etter svar.

Dei fleste har nok høyrd om Dag Solstad og Jan Erik Vold frå Profil-krinsen, som var svært aktuelle i det litterære miljøet på 70-talet. Det i alle fall ikkje eg visste, var at Liv også var del av denne krinsen. Del av det modernistiske og banebrytande litterære miljøet. Ho var ei viktig stemme i litteraturen, og snart også spesielt for kvinnelitteratur og feminisme.

Eit stykke inn i googlinga, dukka ein NRK-dokumentar opp: Livs liv.

Den såg eg ferdig for tre minutt sidan, og eg kunne ikkje vente med å setje meg ned å skrive.

I psykologiens høgtid er det blitt svært populært med seriar som omhandlar sjukdom og unge som filmar seg sjølv, og fortel til sjåarane. Slik sett glir denne dokumentaren rett inn, i eit slikt “selfie”-filmande univers, med rå og ekte beretningar. Det uvande er at det er ein rundt 60 år gamal forfattar, som fortel om vanskane med parkinsons og å skrive ein roman.

Skjermbilde 2017-02-22 kl. 01.24.50.png

Ein gløymer ofte, i alle fall eg, korleis eldre folk eigentleg er nokså like oss litt yngre. Like fulle av indre liv, lyster og tankar. Sjukdomen parkinsons er noko eg aldri reflekterer over, så langt frå mitt eige liv og horisont.

I dokumentaren får vi innblikk i råopptak frå mobilen til Liv, og frå filmteamet. Ei lita innsikt i alt dette. Ho dansar naken og fri, men gret seg óg gjennom kampen det blir berre å kle på seg.

Skjermbilde 2017-02-22 kl. 01.24.58.png

Eg ville sjå dokumentaren for å få eit betre innblikk i livet hennar, mest for å ha eit betre utgongspunkt til å skrive oppgåva mi, og kanskje for å bli betre kjend med ein av dei store forfattarane Noreg har fostra.

Eg endte opp med ein stor respekt for krafta i mennesket. Denne rå dama, som eg ser opp til og beundrar. Som har levd eit spanande liv, med viktige bidrag til den litterære verda og samfunnet. Denne dama som er så ærleg og modig, som samstundes også kan vera sårbar, åleine og makteslaus. Og like etter, så sterk og klok.

Skjermbilde 2017-02-22 kl. 01.24.39.png

Så dagens oppfordring: Sjå dokumentaren her:

Skjermbilde 2017-02-22 kl. 01.20.58.png

(PS. Du har heldigvis to år på deg, om prokrastinøren skulle slå inn)

musikk, musikk, musikk

Dei siste vekene har det vore veldig mykje musikk i livet mitt. Det plar det alltid vera, men litt ekstra no altså.

Det starta med korhelg og korjubileum for nokre veker sidan, der me var 100 stykk som song saman. Fantastisk og fint å kjenna samhaldet bare korsang gir! Tenk at ein kan musisera som eí stemme, sjølv med så mange folk og harmoniseringar…

Eg har óg funne litt tilbake til pianospel og song, og har sete (sitja, sat, har såte?) og klimpra nokre kveldar. Eller berre sunge for full hals saman med høgtalaren i stova. Særleg fint har det vore å gjenoppdaga gamle skattar:

SONGTIPS14.feb-17.png

På sundag slappa eg av med litt TV-tid, og kom over dokumentaren om Carole King som ligg ute på NRK no. For ei dame! Fyrste gong eg høyrde ei Carole-låt var eg kanskje 11 år gamal, og minst lika krøllete som andletet som lyste mot meg på iPoden. Ho var så kul! I feel the earth move, rista verkeleg som om verda var med, og det gjekk til og med an å spela kult på piano! Sidan då har ho sjølvsagd stått hjarta mitt nært, men som med så mange andre fine artistar, hadde ho gått litt i gløymeboka. Eg sette på dokumentaren og etter knapt eit minutt var eg heilt overgidd. Carole King overgjekk alle mine forventingar. Ho har jo skrive alle moglege kjende hits, for andre, før ho sjølv vart kjend. I tillegg vart ho oppdregen som sterk og sjølvstendig, sjølv i eit kjønnsdelt samfunn på 50-talet, og levde ut dette heile livet. Engasjert i viktige ting, og heilt ekte i formidlinga. Forbilete!
Sjå dokumentaren asap: HER.

3c25eb07-5b4d-497b-b6f4-a3c88c23ff86.jpeg

Og som eit siste pling på toppen, kom Sigrid.

Ein gong på seinsommaren i 2014 høyrde eg ei låt som traff danseføtene mine umiddelbart. Eg har ikkje tal på kor mange gonger eg har dansa lukkeleg til Known you forever. Eg gjekk rett inn på artistsida på Spotify, og fann ikkje fleire songar! Så såg eg at ho var 17 år, gjekk på vidaregåande og kanskje ikkje hadde rukke å laga så mange låtar. Ehe. Men no, endeleg, er ho tilbake! Låta har til og med fått heidersbetegnelsen “Hottest record in the world” frå BBC. Eg kom over den gjennom Christine på P3, der dei var like gira over låta. Perfekt vårlåt! Don’t kill my vibe

 

ARRIVAL

#moldvarptips

I helga såg me Arrival. Og, herlighet.

skjermbilde-2017-02-05-kl-13-01-48

skjermbilde-2017-02-05-kl-13-01-37
skjermbilde-2017-02-05-kl-13-00-18

skjermbilde-2017-02-05-kl-12-59-45

skjermbilde-2017-02-05-kl-13-00-45

skjermbilde-2017-02-05-kl-12-59-36

Amy Adams gjer ein fantastisk jobb i hovudrolla, som må gjennom mykje. Eg har eigentleg berre lyst å fortella alt, men dette er verkeleg ein film som ikkje skal spoilast!

Sjølv om eg ikkje skal kommentera meir på innhaldet, kan eg nemna at filmen er både visuelt og musikalsk vakker. Både daglegdagse scenar (som biletet øverst), og dei meir dramatiske har nydeleg lys, og fine komposisjonar i ramma. Musikken har den islandske komponisten Jóhann Jóhannson stått for, kjend for mange gode film soundtracks. Lydane og musikken blandar seg og lagar atmosfæren for heile filmen.

Den handlar om språk, om å koma saman, om kjærleik for faget sitt og sjølvsagd endå meir.
Likar du filmar som Interstellar og Inception, er dette filmen for deg. Berre, sjå!

Og kom tilbake og kommentér så me kan prata om det etterpå.

Anbefalast verkeleg.

Eit teikneprosjekt

Eg falt heilt pladask for denne historia då eg såg den, og vil gjerne dele den her.

Ein son oppdaga at far hans, no pensjonert, kjeda seg sånn då barnebarna flytta frå landet og han ikkje kunne vera med dei kvar dag. Sonen hugsa at faren hadde likt å teikna til dei når dei var små, og foreslo dette som ein fritidssyssel for far sin. Faren var med på ideén, men kjeda seg raskt. Han såg ikkje poenget. Ein dag kommenterte faren “eg lurar på korleis borneborna mine blir når dei bli store”. Sonen spurde “korleis då?” og faren svarte “eg kjem jo ikkje til å vera her då”. Sonen hadde aldri ordentleg tenkt på at faren ein gong ikkje ville finnast, og syntes det var ekstra trist at barnebarna kanskje ikkje ville rekke å bli så kjend med bestefar sin. Ideén var fødd: Faren kunne teikne til barnebarna sine, og posta det på Instagram! Bestefaren vart inspirert og likte idéen, og resultatet er ganske fantastisk.

skjermbilde-2017-02-05-kl-12-48-22

skjermbilde-2017-02-05-kl-12-48-14

skjermbilde-2017-02-05-kl-12-48-06

skjermbilde-2017-02-05-kl-12-48-01

 

Det er blitt 508 bilete, og stadig veks samlinga.

I dag har sida 227 000 følgarar og kanskje blir det nokre fleire no?

Følg sida her: DRAWINGS FOR MY GRANDCHILDREN

skjermbilde-2017-02-05-kl-12-49-51

Elsk

#moldvarptips

Internett er fantastisk, og denne veka har eg kost meg med å oppdaga nye, kjekke ting:


Elskar denne låta, og Aurora er heilt unik

Om du treng litt foto-inspo, ta ein kikk på denne fine mannen her

skjermbilde-2017-02-05-kl-12-30-52

Og dette fine prosjektet her! Steinar Skipsnes bestemte seg for å gå opp til ein ukjend person kvar dag, bli kjend med dei og ta ein selfie. Han var lei av at alle gjekk og stirra ned i mobilen, og starta med seg sjølv som eksempel. Folk altså!

God sundag!

Vinter i Bergen

Det var ein gong  dag det var vinter i Bergen. Det var isande kaldt på kinna, akkurat slik at alle kunne sjå at ein hadde vore ute, på dei varme, raude eplekinna. Rundt halsen låg eit stort og varmt sjal eg fekk frå tante for snart 10 år sidan. I jakkelomma låg mobilen med Tusivk & Tønne gjennom øyreproppane. I handa: eit kamera.

img_9568img_9561img_9532img_9493img_9584img_9639

Å binge-lesa Ravatn

Som ein skjønar, er eg glad i nynorsk. Eg likar det estetiske, det språkhistoriske og det språkpolitiske. Ikkje minst er det identitet. Kven er vel eg, utan nynorsken?

Så eg les ein del nynorsk, og ein av dei forfattarane eg håpar kan få ein Hovlandsk bibliografi (i mengd), er Agnes Ravatn. For ei dame! Ho skriv så lettlest, samstundes som om språket og historiane på ingen måte er lette eller naive.

Ho starta med ein roman, før ein haug med sakprosa og essay og til slutt ein roman til. For oss som elskar ho, skulle ein sjølvsagd ynskje det var 100 romanar slik at ein berre kunne setje igang. Som ei slags form for analog netflix-binging. Ravatn-binging, det hadde vore noko! Men enn så lenge må ein altså nøya seg med desse perlene: Veke 53 og Fugletribunalet.

Ikkje til forkleinelse for sakprosaen, for den er bra den óg altså! Her er det stoff til alle 🙂

Etter å ha lese mange intervju og høyrd podcastar med ho, blir eg ikkje mindre imponert. Ho er ein skarp dame med humor og klokskap. Nokon å sjå opp til med andre ord. Men etter å ha høyrt og lese alt dette, trøystar eg meg likevel med at til og med ho, har ærefrykt for Einar Økland…  Sjølv om han er næraste nabo, og inviterer ho på kaffi.

Når verda går på tryne

Skjermbilde 2017-01-18 kl. 21.18.07.png

FOTO: BBC (skjermdump frå NRK)

No er det uverkelege skjedd og Trumpnissen er blitt president. I slike deprimerande tider, når ein ikkje kan gjera noko, er det berre å prøva å tenka på noko anna. På NRK har dei nyleg lagt ut att BBC-serien om Obama: Inside Obama’s White House. Her blir me tekne med på dei store sigrane og dei harde stundene i eit historisk presidentskap.

For ein mann, og for nokre folk han har hatt med seg! Og mot seg. Det er i alle fall oppløftande å sjå korleis han heile tida har tenkt: Drit i å bli gjenvald, dette er viktigare for nasjonen og historia. Med folket i fokus. Dei aller siste dagane som president viste han seg nok ein gong som ein som står for ting, og tok mange store avgjersler som kanskje ikkje var så “safe”.

Samstundes som det er oppløftande å bli opplyst om desse viktige åtte åra, er Obamacare-saka verkeleg minst like aktuell. Ein kan ikkje anna enn å prisa seg over at Noreg framleis ikkje er like redde for litt sosialisme, som amerikanarane kan synast å vera.

Sjå serien her: Obama – åtte år som president

Ny frisk

16251250_10154141690921232_2106779748_o.jpgStarten på dette året har verkeleg vore eit mål eg har sett fram til lenge. Januar 2017 skulle vera starten på eit nytt og betre liv. Studielån, jobb, leseplanar og ein idé om å faktisk greia å trena fast. Dette skal eg klara!

Det går ganske greit så langt, men så er me jo trass alt berre komne 23 dagar inn i det nye året, og alt kan enno skje. I studiet skal me lesa ein heil horv med bøker, drama og dikt og i eit forsøk på å motivera meg sjølv lasta eg i går ned appen til Goodreads. Har hatt konto der i åravis, men alltid likt bokelskere-miljøet så godt at eg har gløymd heile Goodreadsen.

16231406_10154141654126232_630636818_o.png

Goodreads har forgjeves prøvd å få meg til å setje mål for både 2015 og 2016 utan hell. Third time’s a charm?

Etter å ha logga meg inn og “approved” omlag 15 venneforespurnadar, la eg inn mi fyrste bok: Funny girl. Sjølvsagd ironisk at eg ikkje tok ei av pensumbøkene, men eg har óg lyst til å lesa meir generelt, så eg starta her. Gler meg til å sjå om dette kan halda oppe motivasjonen, og kanskje gi litt struktur.

Add meg gjerne: her.

Har du goodreads eller andre oversiktar over kva du les? 

Women’s March Bergen

16112642_1537616682945879_8111656567081368636_o.jpgI dag kjem damer og menn over heile verda saman, for å demonstrera mot Trump og hans haldningar og i solidaritet med alle kvinner i USA.

I Facebook-eventen skriv arrangørane:

Gjennom den amerikanske valgkampen har vi blitt vitner til en uakseptabel retorikk om kvinner, religion, innvandring og klimautfordringer. Vi vil sende et tydelig budskap til den nye amerikanske administrasjonen, og til verden, om at kvinnerettigheter er menneskerettigheter. Vi vil samle så mange mennesker at vi blir for mange til å ignoreres.

Women’s March Norway i Bergen marsjerer i solidaritet med våre søstre i Washington, D.C., for å uttrykke våre felles verdier: Likestilling, mangfold, inkludering, klima og et bærekraftig miljø.

Bli med i Bergen eller finn ein demonstrasjon i nærleiken av deg!

Bergen: Lørdag den 21. januar kl. 16

Åse Kleveland

a599e2a3f3903ebd69341594db8f623d

Foto: TV2

 

Eg har hatt meg eit lite Hver gang vi møtes-maraton, og må sei at denne episoden ikkje skuffa! Å få dykke litt ned i eit idol både som person og musikar, gleda eg meg verkeleg til. Ho som ga meg songen og trua på at mørkt og kan vera fint. Som gjorde at eg turde å synga Intet nytt under solen, så mørkt og ekte til Jonas, og så vart han berre endå litt meir forelska. Ho som går i silkekjolar og hatt, som om det var det mest kvardagslege. Som stoppar ut sommarfuglar for å studera dei, og som elskar å kjøre fort i bil.

Ho fortel om eit fantastisk liv på ein reflektert og inspirerande måte. Ho er nysgjerrig og er på langt nær ferdig med å undra seg over livet og verda rundt oss.

Om eg berre vert ein brøkdel så kul som ho, skal eg vera godt nøgd.

Takk 2016, velkomen 2017

Internasjonalt har dette året på mange måtar vore utruleg dritt. Samstundes kan ein jo lura på kor mykje betre det blir til neste år, når Trump faktisk trer i kraft til dømes.. Personleg har 2016 vore eit nokså bra år!

Reist til I Noreg har det blitt nokre turar til familie og svigers hit og dit. Elles har me vore på kjærastetur til Paris med crepes, sneglar, fondue, eiffeltårnet i solnedgongen og drikking av altfor billig kioskvin i ei bakgate.

Kortur til Praha med pladask forelsking av byen og korkonkurranse med kjekke korvener.

Lytta til

Her er hushaldninga sine topp 100 låtar i år ❤

Topp tre for meg: Hymn for the weekend – Coldplay, Leyndarmál -Ásgeir Trausti og E-ore – Eva Weel Skram

Sett på Orange is the new black, SKAM, og masse Marvel-filmar blant anna

Forelska i Finaste Jonas og ideén om oss for alltid. Leiligheten vår med varme og lys, både bokstaveleg og metaforisk. Sommar i Bergen med sjø i håret og gras under nakne tær. Vakraste Hegra i sommarsola. Den overdådige Napoleons-leiligheten i Paris. Whiskey som faktisk kan vera godt. Fretex. Kjolen frå Oasis som eg eigentleg ikkje hadde råd til. Hundekos. Levande lys. Teikning. Lått.

Noko eg er stolt over Absurd, men det må vel nemnast: at eg tok alle eksamenar i haust, og det gjekk til og med ganske greit!

Noko eg kunne vore betre på Har blitt betre på det, men det kan jo alltids bli endå betre: ikkje trekke meg på ting. Ringe og halde kontakt med vener, spele meir piano og trene.

Kva eg gler meg til med 2017 Nytt år, nye høve! Og det er digg. Elles skal med til Kroatia i ferien, og for fyrste gong på litt for lenge går økonomien sånn cirka opp kvar månad. Sjå og oppleve endå meir, og leve endå meir!

Kva vil eg gjer meir av i året som kjem Høyre på Leonard Cohen, skrive songar, teikne meir, ta meir bilete, studere meir jamnleg, ver meir positiv og leve!

Håpar alle får ei fin nyttårsfeiring, og eit godt nytt år!